Poeci Pienin I

Anna Wiercioch urodziła się 24 lipca 1923 roku w rodzinie Zachwiejów „Dragonków” w Szczawnicy Niżnej nad Dunajcem. Od najmłodszych lat interesowała się haftem.
Po ukończeniu szkoły podstawowej została przyjęta jako najmłodsza hafciarka do grona hafciarek przy Towarzystwie Szkoły Ludowej w Szczawnicy. Szycia nauczyła się od swojej starszej siostry Wiktorii Tomali, która uchodziła za najlepszą hafciarkę i krawcową strojów góralskich w całej okolicy. Po wojnie wyszła za mąż za Jana Wierciocha od „Shomrów”. Nie dochowała się swojego potomstwa, ale za to podjęła się wychowania Romana Wójcika, syna swojej bratanicy. To miłość do wychowanka sprawiła, że jej życie nabrało wielkiego sensu i znaczenia, co niejednokrotnie wyraziła w swojej poezji. W latach 1952-1971 pracowała w Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Pieniny” w Krościenku nad Dunajcem.
Realizowała tam tradycyjne wzory zdobnicze jak i te oparte na własnej twórczości. Haftowała i szyła gorsety, kamizelki męskie, koszule góralskie oraz obrusy, swetry, poduszki, pantofle i torby. Ulubionym elementem twórczym stała się dla niej kamizelka pienińska. Kolekcjonowała wzory haftu z terenu. Ze zgromadzonych wzorów, począwszy od tych najstarszych do swoich, wzbogaconych własną fantazją opracowała własny katalog wzorów haftu pienińskiego na kamizelki męskie. Swoje prace prezentowała na licznych wystawach i kiermaszach twórczości ludowej w Limanowej, Krościenku, Zakopanem, ale najchętniej na wystawie w pijalni Magdalena w Szczawnicy, Muzeum Pienińskim oraz corocznych kiermaszach organizowanych przez mok w Szczawnicy z okazji „Lata Pienińskiego”.
Anna Wiercioch dzieliła się swymi umiejętnościami ze wszystkimi zainteresowanymi. Przez pewien czas kunsztu hafciarskiego uczyła młodzież ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Szczawnicy, w ramach pozalekcyjnych zajęć. Na takich zajęciach czytała też swoje wiersze uczniom i opowiadała o pięknie przyrody i krajobrazie Pienin, a także o historii Szczawnicy. Zawsze do dzieci mówiła gwarą. Mowa gwarą i strój góralski były dla niej świętością. Talent plastyczny jaki posiadała, uwidaczniał się w jej pracach hafciarskich. Wykorzystywała go także podczas wieloletniej opieki nad kościółkiem w Parku Dolnym w Szczawnicy. Stroiła ołtarz samodzielnie ułożonymi kompozycjami z kwiatów ogrodowych i polnych oraz starała się upiększyć cały kościółek swoimi dekoracjami. Można powiedzieć że była kustoszem kaplicy, w której latem odprawiane były msze święte.
Była członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych i Związku Podhalan. Za pracę w dziedzinie twórczości ludowej i upowszechnianie jej, wielokrotnie nagradzano Annę Wiercioch, przyznając jej nagrody, wyróżnienia i dyplomy za udział w wystawach i konkursach haftu. W 1975 r. zdobyła I nagrodę w Konkursie na „Haft Ludowy Regionu Pienińskiego”. Ponadto była laureatką nagrody Dyrektora Wydziału Kultury i Sztuki za wybitne osiągnięcia w upowszechnianiu kultury na terenie województwa nowosądeckiego w 1983 i 1987 r. W 1987 r. otrzymała nagrodę za zasługi dla Związku Podhalan. Odznakę Zasłużonego Działacza Kultury otrzymała w 1984 r. W 1993 r. na Zjeździe Podhalan w Ludźmierzu przyznano jej tytuł Honorowego Członka Związku Podhalan zasłużonego dla kultury i regionu pienińskiego. Anna Wiercioch od lat szkolnych pisała wiersze. Bardzo kochała Pieniny, swoją „małą ojczyznę” i wszystko co łączyło ją z regionem pienińskim; strój, gwarę, dawne obyczaje, które przemijają. To wszystko starała się utrwalić i zapisać w wierszach. W nich zamykała swoje myśli, wspomnienia i serce, które kochać umiało to piękno natury, piękno jej regionu i kultury jej ojców. Pisała również wiersze okolicznościowe, wiersze związane z różnymi wydarzeniami rodzinnymi, wydarzeniami z życia szczawnickiej społeczności, a także swoje przemyślenia, spostrzeżenia. Jej utwory często zapisane gwarą szczawnicką były zgłaszane do konkursów poetyckich, gdzie nagradzano ich autorkę. Teksty te uświetniały ważne uroczystości i imprezy miejskie, kościelne. Często recytowała je sama podczas „Lata Pienińskiego” i „Jesieni Tatrzańskiej” w Zakopanem. Do dnia dzisiejszego jej utwory są recytowane na konkursach recytatorskich przez uczniów szczawnickich szkół.
Zmarła 30 sierpnia 1995 r. W imieniu mieszkańców Szczawnicy Andrzej Dziedzina „Wiwer” pożegnał Annę Wiercioch słowami wiersza Pożegnanie-pamięci Anny Wiercioch Dragonculi w dniu śmierci 30 sierpnia.