Opis
Oto czwarta część serii Zakopiańska powieść kryminalna Mariusza Koperskiego. Autor po raz kolejny przenosi nas do Zakopanego, które skrywa mroczne tajemnice.
Trudno być kobietą na Podhalu. Jeszcze trudniej być tu policjantką detektywem. Zwłaszcza jeśli jest się kimś tak delikatnym i wrażliwym jak Ewa Konarska. Ale ona jest także bardzo ambitna. I wreszcie osiąga swój cel. Po latach ciężkiej pracy i znoszenia upokorzeń otrzymuje swoją szansę. I od razu zostaje rzucona na głęboką wodę. Braki kadrowe w policji powodują, że musi zając się trudną sprawą podpalenia starego hotelu w centrum Zakopanego i odnalezionych w budynku zwłok. Ofiarą okazuje się być Łukasz Ruben, specjalista od PR, który wspierał jednego z kandydatów w zakończonych niedawno wyborach na burmistrza. Chcąc nie chcąc Ewa będzie musiała się więc zanurzyć się w świat lokalnych rozgrywek politycznych.
Od początku wszystko układa się dla niej źle. W tajemniczych okolicznościach zostaje postrzelony jej partner Andrzej Lenart, także młody, niedoświadczony policjant. Leży w śpiączce i walczy o życie. Wiemy, że Ewa ma w tej sprawie coś do ukrycia, coś co by ja pogrążyło, ale zamierza do końca walczyć o swoją karierę. Ciągnie się za nią też plotka, że przyczyniła się do śmierci swojego męża, który ją katował. Do tego dochodzi presja ze strony matki, która nigdy do końca nie pogodziła się z tym, że córka postanowiła zostać policjantką i stopniowo się emancypuje.
Sytuację komisarz Konarskiej dodatkowo komplikuje fakt pojawienia się w Zakopanem Jakuba Lenarta, starszego brata Andrzeja, także policjanta, który od początku obwinia Konarską o związek z postrzeleniem brata. Nachodzi ją, śledzi, prowokuje sytuacje, w których miałaby przyznać się do swojej roli w wypadku. Dużo jak na młodą wrażliwą kobietę.
Fragment
Zbliżyła twarz do lustra i wprawnym ruchem czarną kredką poprawiła kreskę pod rzęsami. Uśmiechnęła się do siebie, zadowolona z efektu. Zaraz wyjdzie na szpitalny korytarz i wróci do sali, w której leży ranny Lenart. Spojrzy w oczy Joannie, a tej nawet nie przyjdzie do głowy, że ją, świeżo upieczoną komisarz Ewę Konarską, ogarnia prawdziwa rozpacz na myśl o tym, co naprawdę przytrafiło się jej partnerowi Lenartowi i że jeszcze przed chwilą wyła bezsilnie w łazience. I to ona będzie pocieszała Joannę i obiecywała jej, że wszystko będzie dobrze. Tak właśnie zrobi. Ale najpierw jeszcze raz spojrzy w lustro i wycedzi przez zęby do swojego odbicia: – Twarda suka!
